اين مقاله تأثيرات اقدامات مربوط به اسكان مجدد ساكنان برخي از روستاهاي آسيب ديده از زلزله خردادماه 1369 در منطقه طارم عليا واقع در شمال شرقي استان زنجان را از بعد اقتصادي مورد مطالعه قرار مي دهد.
شدت تخريب روستاهاي منطقه توأم با مشكلات كمك رساني به جمعيت متفرق ساكن در روستاهاي كوچك اندام آن، ايده جابجايي و اسكان مجدد را به عنوان راهكاري مناسب براي بازسازي، پيش روي مسؤولان امر قرار داد. انتقال جمعيت دو روستاي تخريب شده بالكلور و جمال آباد به روستاي آب بر (مركز شهرستان طارم عليا) و ايجاد مجموعه ادغامي آب بر، ماحصل چنين اقدامي است.
حال با گذشت بيش از ده سال از وقوع آن حادثه، اين سؤال مطرح مي شود كه آيا اسكان مجدد خانوارهاي روستاهاي آسيب ديده، حركتي به سوي پايداري بوده است؟ در همين راستا، مقاله حاضر با هدف ارزيابي ابعاد اقتصادي اين شيوه از مداخله توسعه اي در منطقه طارم عليا، به دنبال ارائه پاسخي منطقي و مستدل به اين سؤال است كه چه تحولاتي در ساختار شغلي خانوارهاي جابجا شده به وقوع پيوسته و پيامدهاي اقتصادي ادغام چه بوده است.
يافته هاي تحقيق نشان مي دهد كه به دليل عدم توجه جدي به امور اشتغال زايي و محدوديت منابع آب و خاك از يك سو و نابرابري در بهره مندي از فرصتهاي شغلي محدودي كه در بخش خدمات دولتي ايجاد شده از سوي ديگر، اجتماعات جابجا شده به بهره برداري مجدد از منابع موجود در مكانهاي قبلي روي آورده و همچنان به مهاجرتهاي فصلي به ساير مكانها از جمله شهرهاي بزرگ ادامه مي دهند. در اين ميان، شكل گيري اشتغال زنان در خارج از روستا به عنوان پديده اي جديد قابل طرح است.
مقاله کامل
